|
|
 |
| Zeehondencrèche
Pieterburen, meer dan een ziekenhuis voor zeehonden |
|
| 7 april 2000 |
| |
Pieterburen-
In het begin van de jaren zeventig vonden we een jong en verzwakt
zeehondje tussen de basaltblokken langs de afsluitdijk bij de
haven van Lauwersoog. Een dappere buurman (ook kleine zeehondjes
hebben scherpe tanden...) pakte het angstige diertje op en nam
het mee naar een schuurtje aan de binnenkant van de dijk. Intussen
werd er een klein zinken teiltje gevuld met zeewater en daar
paste onze zieke vondeling precies in.
Van een echte zeehondencrèche in Pieterburen was toen
nog geen sprake, maar we hadden wel eens iets gelezen over een
mevrouw in Pieterburen 'die iets met zieke zeehondjes deed'.
Dus eerst gebeld met 'die mevrouw' in Pieterburen. Ze bleek
Lenie 't Hart te heten en we kregen het adres op waar we de
zeehond wel heen konden brengen. Voor de reis van Lauwersoog
naar Pieterburen wikkelden we onze kleine gast in een laken
en legden hem (of haar) voorzichtig op de achterbank van de
auto.
De buurman nam ook achterin plaats en zorgde er voor dat het
beestje rustig bleef liggen. Daar was niet veel voor nodig,
want over veel krachten beschikte het zieke beestje niet meer.
Eenmaal bij het opgegeven adres aan de Hoofdstraat in Pieterburen
aangekomen, stond Lenie ons al op te wachten. Ze nam de vondeling
van ons over en legde hem onder twee rode warme lampen in de
bijkeuken. Inmiddels had ze al een dierenarts gebeld die 's
avonds naar onze vondst zou komen kijken. 'Ja, hoor we mochten
over een paar dagen gerust even bellen hoe het met 'onze' zeehond
ging'.
Om een lang verhaal kort te maken: de patiënt herstelde voorspoedig
en zwom na veertien dagen al weer vol levenslust rond in een
klein betonnen basin in de achtertuin van Lenie 't Hart in afwachting
van een retourtje Waddenzee. Sinds die tijd is er in Pieterburen
voor wat betreft de opvang en verzorging van zieke zeehonden
of jonge 'huilers' veel veranderd. De crèche is verhuisd naar
de Hoofdstraat 94a en omgevormd tot een zeehondenziekenhuis
met informatiecentrum en Lenie 't Hart runt haar 'bedrijf' nu
met tientallen medewerkers en vrijwilligers.
Natuurlijk is de hoofddoelstelling nog altijd de opvang van
zieke zeehonden en moederloze diertjes, maar vandaag de dag
wordt er daarnaast veel wetenschappelijk onderzoek verricht
en krijgen ook zaken als voorlichting en preventie veel aandacht.
Bovendien zijn de aktiviteiten allang niet meer beperkt tot
Pieterburen en de Waddenzee. Opvangprojecten over de hele wereld
(in bijvoorbeeld Turkije, Griekenland en Spanje) werden opgezet
en begeleid door deskundigen van de Nederlandse crèche.
Ondanks alle discussies tussen voor- en tegenstanders van de
zeehondenopvang bleek de noodzaak van een zeehondenziekenhuis
begin dit jaar weer eens overduidelijk. De ziekenboeg was in
januari overvol. Nooit eerder werden in zo'n korte tijd zoveel
pasgeboren zeehonden binnengebracht. De dieren waren slachtoffer
van zware stormen die de kust van Engeland teisterden of dieren
die van de Richel tussen Vlieland en Terschelling zijn gespoeld.
Ontheemd, uitgeput en doodziek van de parasieten werden ze in
Pieterburen opgevangen. Er moesten op het terrein van de crèche
zelfs extra voorzieningen worden getroffen in de vorm van als
noodhospitalen ingerichte containers. Geen wonder dat jaarlijks
enkele honderdduizenden bezoekers het levenswerk van Lenie 't
Hart in Pieterburen weten te vinden. En -niet minder belangrijk-
het werk van de zeehondencreche met hun giften blijven steunen
(het gironummer van de Zeehondencrèche Pieterburen is
8020).
Zeehondencrèche Pieterburen
Hoofdstraat 94a
9968 AG Pieterburen
Tel.: 0595 52 65 26
Fax: 0595 52 83 89
E-mail: pieterburen_seals@wxs.nl
Internet: www.zeehondencreche.nl
|
|
|
|
|
|
|
| Een
tijdelijke gast van de Zeehondencrèche. |
|
|
